Bezoek aan mijn moeder

Voorbereiding en Aankomst
Langzaam loop ik naar de voordeur van mijn moeder. Terwijl ik mijn hand naar de bel beweeg, schieten de gedachten door mijn hoofd: Zou het vandaag goed gaan? Zal ze me herkennen? Wat als het te veel wordt? En wat als ze boos wordt?

Eerste Ontmoeting en Rituelen
Bij binnenkomst herkent ze me meteen. Een golf van opluchting stroomt door me heen. Ik stap verder naar binnen en merk hoe ze houvast zoekt in kleine rituelen: “Wil je iets te drinken?” en “Ga zitten.”

Samen Zijn en Stilte
We zitten samen. En ik denk: mantelzorg? Het voelt meer als oppassen. De stilte in huis is koud en ongemakkelijk. We zoeken naar gesprekstof, naar verbinding, maar het blijft hangen in losse woorden en lege blikken.

Professioneel versus Persoonlijk
Als professional werk ik dagelijks met mensen met dementie. Ik ken de theorie, de methodes, de benadering. Maar dit… dit is anders. Dit is mijn moeder. In mijn werk puzzel ik voortdurend: “Wat moet ik nu doen om jou te helpen?” Maar bij je moeder voelt dat puzzelen rauwer, intenser.

Momenten van Verbinding
Ze zit op de bank. De lamellen zijn dicht. De kamer is grijs en stil. Geen wierook, geen kleur, geen muziek. Terwijl ze ooit zo van muziek hield. Ik zet haar favoriete nummers op. Ze zingt mee, beweegt zachtjes. Heel even is ze er weer.

Observaties en Emoties
Wanneer ze moe wordt en in slaap valt, voel ik gek genoeg opluchting. Even niet puzzelen. Even niet proberen het perfect te doen. Ondertussen observeer ik haar bewegingen, haar manier van de dag doorbrengen. Professioneel, maar ook persoonlijk.

Verlies van Identiteit
Mijn moeder was altijd een creatieveling. Kleuren, geuren, ritme. Nu lijkt alles vaal. Alsof de kleur langzaam uit haar identiteit verdwijnt. En ja, ik kan het plaatsen. Maar dit voelt zwaarder. Rauwer. Het confronteert me harder dan ik had verwacht.

Vertrek en Gemengde Gevoelens
Ik ga weer naar huis. Opluchting en angst lopen door elkaar heen. Want wat als ik de volgende keer weer langskom?