Eline van Berkel

In mijn jeugd heb ik veel “gestruggeld”. Met mezelf, met mijn emoties en met het leven om mij heen. Dat had onder andere te maken met mijn ADD en dyslexie, maar ook met het feit dat ik niet goed wist wie ik was en hoe ik met mijn gevoelens om moest gaan. Emoties voelden vaak verwarrend en overweldigend, en ik had nog niet de tools om ze te begrijpen.

In de jaren daarna heb ik de opleiding maatschappelijk werk afgerond en volg ik nu de opleiding Social Work. Mijn wens is om hierna psychologie te studeren aan de universiteit. Tijdens mijn opleidingen heb ik niet alleen veel geleerd over anderen, maar vooral ook over mezelf. Over wie ik ben, hoe mijn emoties werken en hoe ik daarmee om kan gaan. Dat vind ik ontzettend interessant.

Ik zie mezelf daarin soms als mijn eigen proefkonijn: ik probeer, ervaar en reflecteer. Tegelijk weet ik dat ieder mens anders is. Wat voor mij werkt, werkt niet automatisch voor een ander. Toch wil ik graag delen hoe mijn proces is verlopen, niet als dé manier, maar als een mogelijkheid.

Toen ik in groep 8 werd gevraagd wat ik later wilde worden, wist ik het antwoord eigenlijk al: ik wilde mensen helpen. In de eerste klas van de middelbare school ben ik samen met mijn moeder gaan kijken wat daarbij paste. Zo kwamen we uit bij het beroep psycholoog. We wisten dat het een lange weg zou zijn, maar ook dat dit was wat ik wilde. Ik was toen 13 jaar. Nu ben ik bijna 22, met nog steeds hetzelfde doel en al halverwege die weg.

Zolang je in jezelf blijft geloven, geloof ik dat je veel meer kunt bereiken dan je misschien denkt.