“Ik ben Sam Vermeer, zoon van een moeder met dementie.

In het dagelijks leven werk ik als persoonlijk begeleider in de zorg. Ik weet hoe belangrijk bejegening is, hoe je tussen de regels door moet kijken om iemand écht te zien. Maar als het over mijn eigen moeder gaat, voelt alles anders. Dan schuift de professionele afstand opzij, en komt de emotie dichtbij.

In deze blog neem ik je mee in dat spanningsveld—tussen weten en voelen, tussen begeleiden en loslaten. Want wat doe jij, als de kleur langzaam verdwijnt?”